نمونه: اپ دعوت از دوستان
اپ سفر گروهی دکمهای دارد که لینک دعوت را برای دوست کاربر بفرستد. اینتنت پیامرسان بهترین انتخاب است: کاربر متن را میبیند، شماره را خودش انتخاب میکند و اپ نیازی به هیچ مجوز حساسی ندارد.
ارسال پیامک اندروید را میشود از سه راه کاملاً متفاوت انجام داد و بیشتر خطاهای تازهکارها از قاطی کردن همین سه راه میآید: فرستادن مستقیم با سیمکارت خود گوشی، باز کردن برنامهی پیامرسان با متن آماده، و فرستادن از سرور از راه وبسرویس پیامک. هر روش مجوز، هزینه، محدودیت و کاربرد خودش را دارد. در این صفحه هر سه را با کد جاوا و کاتلین میبینید، میفهمید چرا گوگل پلی مجوز پیامک را سختگیرانه بررسی میکند، و در پایان معلوم میشود برای کد ورود و اعلان کاربران، اصلاً لازم است پیامک را از خود اپ بفرستید یا نه.
وقتی کسی در جستجو مینویسد «ارسال پیامک اندروید»، گاهی میخواهد از داخل اپلیکیشن خودش پیامی را با سیمکارت همان گوشی بفرستد، گاهی میخواهد اپی بسازد که کاربرانش را از طریق یک پنل پیامکی خبردار کند. این دو، از نظر فنی و از نظر قانون فروشگاهها، دو کار جدا هستند.
در روش اول، اپ خودش یک پیام روی شبکهی اپراتور میفرستد و هزینهاش از اعتبار یا بستهی سیمکارت کاربر کم میشود. در روش دوم، اپ فقط پیامرسان گوشی را باز میکند و ارسال دست کاربر است. در روش سوم، اپ اصلاً پیامکی نمیفرستد؛ به سرور شما درخواست میدهد و سرور از طریق یک سرویسدهندهی پیامکی پیام را میفرستد.
اگر مخاطب پیام شما کاربران اپاند و فرستنده خود شما هستید، تقریباً همیشه روش سوم درست است. روش اول برای اپهایی است که ذاتشان پیامرسانی با سیمکارت خود کاربر است.
| ویژگی | SmsManager | اینتنت پیامرسان | وبسرویس از سرور |
|---|---|---|---|
| چه کسی هزینه میدهد | سیمکارت کاربر | سیمکارت کاربر | شما، از اعتبار پنل پیامکی |
| شمارهی فرستنده | شمارهی خود کاربر | شمارهی خود کاربر | خط اختصاصی یا اشتراکی پنل شما |
| مجوز اندروید | SEND_SMS در زمان اجرا | لازم نیست | فقط دسترسی اینترنت |
| بدون دخالت کاربر | بله | خیر، کاربر باید بزند | بله |
| وضعیت در گوگل پلی | نیازمند اعلام و تأیید کاربرد مجاز | بدون مشکل خاص | بدون مشکل خاص |
| مناسب برای | اپ پیامرسان یا ابزار سیستمی | دکمهی «ارسال لینک دعوت» | کد ورود، اعلان، یادآوری |
| خطر امنیتی | سوءاستفادهی بدافزارها از همین مجوز | کم | نشت کلید اگر داخل اپ بماند |
جدول نشان میدهد چرا بیشتر کسبوکارها سراغ روش سوم میروند: هزینه و شمارهی فرستنده زیر کنترل خودشان است و به مجوز حساس نیاز ندارند. هزینهها و انواع خط را در قیمت پنل پیامک و انواع خط پیامک میتوانید ببینید.
کلاس SmsManager در بستهی android.telephony قرار دارد و پیام را مستقیم به شبکهی اپراتور میدهد. ابتدا مجوز را در فایل مانیفست اعلام میکنید، سپس در زمان اجرا از کاربر میگیرید. مجوز SEND_SMS در گروه مجوزهای خطرناک است؛ یعنی اعلام در مانیفست کافی نیست و بدون پنجرهی اجازهی سیستم، برنامه با خطای امنیتی از کار میافتد.
نکتهی رایج: متن بلندتر از حدود یک پیام معمولی باید به چند تکه شکسته شود. استفادهی مستقیم از sendTextMessage برای متن طولانی یا فارسی معمولاً خطا میدهد. متن فارسی با کدگذاری یونیکد فرستاده میشود و ظرفیت هر بخش کمتر از متن لاتین است؛ پس همیشه divideMessage را صدا بزنید.
<uses-permission android:name="android.permission.SEND_SMS" />import android.Manifest;
import android.app.Activity;
import android.content.pm.PackageManager;
import android.telephony.SmsManager;
import androidx.core.app.ActivityCompat;
import androidx.core.content.ContextCompat;
import java.util.ArrayList;
public class SmsSender {
private static final int REQ_SMS = 101;
// true یعنی ارسال انجام شد؛ false یعنی مجوز هنوز نیست و درخواستش نمایش داده شد
public static boolean send(Activity activity, String to, String text) {
if (ContextCompat.checkSelfPermission(activity, Manifest.permission.SEND_SMS)
!= PackageManager.PERMISSION_GRANTED) {
ActivityCompat.requestPermissions(
activity, new String[]{Manifest.permission.SEND_SMS}, REQ_SMS);
return false;
}
SmsManager sms = activity.getSystemService(SmsManager.class);
ArrayList<String> parts = sms.divideMessage(text);
sms.sendMultipartTextMessage(to, null, parts, null, null);
return true;
}
}fun sendSms(activity: Activity, to: String, text: String): Boolean {
val granted = ContextCompat.checkSelfPermission(
activity, Manifest.permission.SEND_SMS
) == PackageManager.PERMISSION_GRANTED
if (!granted) {
ActivityCompat.requestPermissions(activity, arrayOf(Manifest.permission.SEND_SMS), 101)
return false
}
val sms = activity.getSystemService(SmsManager::class.java)
sms.sendMultipartTextMessage(to, null, sms.divideMessage(text), null, null)
return true
}دو آرگومان آخر sendMultipartTextMessage اینتنتهای «ارسال شد» و «تحویل شد» هستند. اگر میخواهید بدانید پیام واقعاً از گوشی خارج شده یا نه، برای آنها PendingIntent و یک BroadcastReceiver تعریف کنید. روی دستگاههای دو سیمکارته، سیمکارت پیشفرض پیامک استفاده میشود مگر اینکه SmsManager مربوط به یک اشتراک مشخص را از SubscriptionManager بگیرید.
قبل از هر چیز روی دستگاه واقعی آزمایش کنید. شبیهساز اندروید استودیو فقط پیام را بین شبیهسازها رد و بدل میکند و پیامی به شبکهی واقعی نمیرسد.
اگر هدف شما فقط این است که کاربر پیامی آماده را برای دوستش بفرستد، مثلاً لینک دعوت به اپ یا کد معرف، لازم نیست خودتان ارسال کنید. یک اینتنت از نوع ACTION_SENDTO پیامرسان پیشفرض گوشی را با شماره و متن پر شده باز میکند و دکمهی ارسال را کاربر میزند. این روش نه مجوز میخواهد نه بررسی ویژهای در فروشگاه.
import android.content.Intent;
import android.net.Uri;
import android.content.Context;
public class ShareBySms {
public static void open(Context context, String phone, String body) {
Intent intent = new Intent(Intent.ACTION_SENDTO, Uri.parse("smsto:" + phone));
intent.putExtra("sms_body", body);
if (intent.resolveActivity(context.getPackageManager()) != null) {
context.startActivity(intent);
}
}
}مزیت دیگر این روش این است که کاربر پیش از ارسال متن را میبیند؛ پس از دید اعتماد و حریم خصوصی هم سادهترین حالت است. عیبش این است که نمیشود نتیجه را فهمید: نمیدانید کاربر دکمه را زد یا منصرف شد.
مجوزهای SMS و تماس از نظر گوگل «حساس» هستند، چون بدافزارها سالها از آنها برای خواندن کد ورود بانکی یا ارسال پیامک گرانقیمت پنهانی استفاده کردهاند. سیاست فروشگاه میگوید این مجوزها فقط برای اپهایی مجاز است که پیامرسان یا شمارهگیر پیشفرض گوشی هستند یا یکی از استثناهای فهرستشده را دارند، و بقیهی اپها باید از راههای بدون مجوز استفاده کنند.
متن دقیق سیاستها و فهرست استثناها در طول زمان تغییر کرده است؛ پیش از انتشار، فرم «اعلام کاربرد مجوز» و راهنمای رسمی گوگل پلی را بخوانید و فرض نکنید آنچه در یک مقالهی قدیمی بوده هنوز برقرار است. اگر اپ شما فقط به پیامک ورود و اعلان نیاز دارد، بهجای کشمکش با فرم فروشگاه، همان روش وبسرویس را انتخاب کنید.
برای کد ورود، فاکتور و یادآوری، روش درست این است که اپ اندروید فقط به سرور خودتان بگوید «به این شماره کد بفرست» و سرور با وبسرویس پیامک ارتباط بگیرد. دلیلش ساده است: هر چیزی داخل APK بیفتد قابل استخراج است. اگر کلید وبسرویس را در اپ بگذارید، هر کسی با باز کردن فایل نصب میتواند با اعتبار پنل شما پیامک بفرستد.
نمونهی زیر با جاوا ۱۱ به بالا و بدون کتابخانهی اضافه اجرا میشود. آدرس و ساختار JSON فرضیاند و باید طبق مستندات سرویسدهندهی خودتان عوض شوند؛ عمداً هیچ سرویس مشخصی معرفی نشده است. کلید از متغیر محیطی خوانده میشود. روش کلی کار با وبسرویس در صفحهی وب سرویس پیامک آمده است.
import java.net.URI;
import java.net.http.HttpClient;
import java.net.http.HttpRequest;
import java.net.http.HttpResponse;
import java.time.Duration;
public class SmsGateway {
private static final HttpClient CLIENT = HttpClient.newBuilder()
.connectTimeout(Duration.ofSeconds(5))
.build();
// آدرس نمونه است؛ مقدار واقعی را از مستندات سرویسدهنده بردارید
private static final String ENDPOINT = "https://sms.example.com/v1/send";
public static boolean send(String to, String text) throws Exception {
String key = System.getenv("SMS_API_KEY");
if (key == null || !to.matches("^09\d{9}$")) {
return false;
}
String json = "{\"to\":\"" + to + "\",\"text\":\"" + text.replace("\"", "'") + "\"}";
HttpRequest req = HttpRequest.newBuilder(URI.create(ENDPOINT))
.timeout(Duration.ofSeconds(10))
.header("Authorization", "Bearer " + key)
.header("Content-Type", "application/json; charset=utf-8")
.POST(HttpRequest.BodyPublishers.ofString(json))
.build();
HttpResponse<String> res = CLIENT.send(req, HttpResponse.BodyHandlers.ofString());
return res.statusCode() >= 200 && res.statusCode() < 300;
}
public static void main(String[] args) throws Exception {
System.out.println(send("09120000000", "کد ورود شما: 483920"));
}
}در طرف اپ، فقط یک درخواست HTTPS به API خودتان میفرستید، مثلاً «برای این شماره کد بساز». سرور باید پیش از آن شماره را سنجیده و تعداد درخواست را محدود کرده باشد؛ بدون این محدودیت، اپ شما ابزار پیامکبمبی میشود. توضیح کاملش را در همان صفحه بخوانید.
این موارد بیشتر از همه در پرسشهای برنامهنویسان تازهکار تکرار میشوند و هر کدام میتواند اپ را از فروشگاه بیندازد یا حساب پنل پیامکی را خالی کند.
حتی با مبهمسازی کد، رشتهی کلید از ترافیک یا حافظه قابل استخراج است. کلید فقط روی سرور بماند.
اعلام SEND_SMS در مانیفست از اندروید ۶ به بعد کافی نیست و بدون پنجرهی اجازه، ارسال با خطای SecurityException متوقف میشود.
متن فارسی و طولانی را با divideMessage بشکنید و با نسخهی چندبخشی بفرستید.
شماره را پیش از ارسال بسنجید؛ پیامک به شمارهی بینالمللی یا پرهزینه میتواند هزینهی ناخواسته بسازد.
اگر هر درخواست اپ بیقید به پیامک تبدیل شود، سوءاستفادهگر در چند دقیقه اعتبارتان را مصرف میکند.
رفتار واقعی اپراتور، دو سیمکارتی بودن و حالت پرواز را فقط روی گوشی واقعی میبینید.
پیام تبلیغاتی قواعد جداگانه دارد؛ در قوانین ارسال پیامک تبلیغاتی مرور شده است.
سناریوهای زیر فرضیاند و فقط برای نشان دادن منطق انتخاب نوشته شدهاند.
اپ سفر گروهی دکمهای دارد که لینک دعوت را برای دوست کاربر بفرستد. اینتنت پیامرسان بهترین انتخاب است: کاربر متن را میبیند، شماره را خودش انتخاب میکند و اپ نیازی به هیچ مجوز حساسی ندارد.
باشگاه میخواهد پایان اشتراک را به اعضا یادآوری کند. این پیامها از شماره و اعتبار باشگاه میروند، نه از گوشی اعضا. سرور باشگاه با وبسرویس پیامک ارتباط میگیرد و اپ فقط تاریخها را نشان میدهد؛ اگر اپ نصبشده باشد، اعلان داخل اپ هم میتواند جانشین بخشی از پیامکها شود.
اپی که قرار است جایگزین پیامرسان پیشفرض باشد، چون ذاتش خواندن و فرستادن پیامک است، میتواند مجوزها را در فرم گوگل توجیه کند. اینجا SmsManager و دیگر APIهای مربوط به پیامک منطقیاند، ولی هزینهی انجامشدنش در بازبینی و نگهداری بالاست.
پرتکرارترین دلیل ارسال پیامک از اپ، فرستادن کد ورود است. اما این کد معمولاً هزینهی هر پیام، تأخیر در رسیدن و دغدغهی فیلترینگ را همراه دارد. اگر مشکل واقعی شما فقط ورود کاربر است، ممکن است اصلاً به پیامک نیاز نداشته باشید.
فینگت یک اپ اندرویدی رایگان است که کاربر با آن، بدون رمز عبور و بدون کد پیامکی، به سایتهای متصل وارد میشود: سایت درخواست ورود را نشان میدهد و کاربر آن را روی گوشی خودش تأیید میکند. برای سایتهای وردپرسی و ووکامرسی افزونهی فینگت این اتصال را فراهم میکند و برای سایتهای دیگر پنل سرویسدهندگان کلید و آدرس بازگشت میدهد. یعنی بخشی از پیامکهای ورود که نیاز به کد دارند حذف میشود. با این حال فینگت سرویسدهندهی پیامک نیست و جای پنل پیامکی را نمیگیرد؛ پیامهایی مثل رسید بانکی یا خبر به مشتریانی که اپ ندارند همچنان باید از مسیر خودتان بروند.
جزئیات این راه در جایگزین پیامک ورود و کاهش هزینهی کد یکبارمصرف بررسی شده است. اگر میخواهید خودتان یک سرور ورود با کد یکبارمصرف بسازید، نمونهی کاملترش را در ورود با OTP در PHP و ورود با OTP در Node.js ببینید.
پیش از ارسال نسخهی نهایی به فروشگاه، این موارد را یک بار مرور کنید:
فقط اگر خود اپ مستقیماً با SmsManager پیام بفرستد. اگر از اینتنت پیامرسان استفاده کنید یا پیام را از سرور با وبسرویس بفرستید، به این مجوز نیازی ندارید.
SmsManager با سیمکارت و اعتبار همان گوشی پیام میفرستد. وبسرویس پیامک روی سرور شما کار میکند، از خط و اعتبار پنل شما استفاده میکند و برای کد ورود و اعلان به کاربران مناسبتر است.
متن فارسی با یونیکد ارسال میشود و ظرفیت هر بخش کمتر است. متن را با divideMessage بشکنید و با sendMultipartTextMessage بفرستید.
نه. هر چیزی که داخل APK باشد قابل استخراج است. اپ باید به سرور خودتان درخواست بدهد و کلید فقط روی سرور نگه داشته شود.
فقط بین شبیهسازها. برای دیدن رفتار واقعی شبکه و اپراتور باید روی گوشی واقعی با سیمکارت فعال آزمایش کنید.
بهجای درخواست مجوز خواندن پیامک، از APIهای بازیابی خودکار کد که گوگل ارائه کرده استفاده کنید تا اپ فقط پیامهای مربوط به خودش را ببیند. این کار هم برای کاربر امنتر است و هم بررسی فروشگاه را سادهتر میکند، چون مجوز حساسی لازم نمیشود.
برای کاربرانی که اپ فینگت را نصب دارند، ورود با تأیید روی گوشی انجام میشود و کد پیامکی لازم نیست. فینگت خودش سرویسدهندهی پیامک نیست و برای پیام به کسانی که اپ ندارند باید راه جداگانهای داشته باشید.