انتخاب اول
فرض کنید فروشگاهی تازه راه افتاده و مشتری وفادار ندارد. وب را انتخاب میکند و بعد از سفارش از خریدار میپرسد میخواهد خبر ارسال را در مرورگر بگیرد یا نه. هزینهی کمی دارد و سریع جواب میدهد.
تفاوت پوش اپلیکیشن و وب را میشود در یک جمله گفت: پوش اپلیکیشن به برنامهای میرسد که کاربر روی گوشی نصب کرده و پوش وب به مرورگری میرسد که کاربر در آن به سایت اجازه داده است. از همین یک تفاوت، چند تفاوت دیگر درمیآید: میزان اعتماد، پایداری تحویل، شناخت کاربر و هزینهی راهاندازی. این صفحه آنها را کنار هم میگذارد و یک قاعدهی ساده برای انتخاب میدهد.
| موضوع | پوش اپلیکیشن | پوش وب |
|---|---|---|
| پیام به چه چیزی میرسد | برنامهی نصبشده روی گوشی | مرورگر یا سایتی که به صفحهی اصلی اضافه شده |
| شرط اول | نصب برنامه و اجازهی اعلان | بازدید از سایت و اجازه در مرورگر |
| سرویس واسط | سرویس پوش سیستمعامل | سرویس پوش سازندهی مرورگر |
| شناخت گیرنده | معمولاً حساب کاربری مشخص است | اغلب بازدیدکنندهی ناشناس |
| جمع کردن مخاطب | کندتر؛ نصب برنامه مانع است | سریعتر؛ فقط یک کلیک اجازه |
| پایداری تحویل | معمولاً بهتر، با ارتباط دائمی سیستمعامل | وابسته به مرورگر و اشتراک |
| آیفون | برنامهی نصبشده لازم است | فقط سایت اضافهشده به صفحهی اصلی |
| هزینهی شروع | ساخت و انتشار برنامه | سرویس ورکر و چند خط کد در سایت |
ستون «پوش اپلیکیشن» و «پوش وب» هر کدام نقطهی قوت دارند. هیچکدام در همهی شرایط برنده نیست و بخشهای بعدی نشان میدهد هر تفاوت در عمل چه معنایی دارد.
در پوش اپلیکیشن، اعلان را سیستمعامل به برنامهی شما تحویل میدهد. در اندروید، این معمولاً از سرویس پیامرسانی گوگل میگذرد و در آیفون از سرویس پوش اپل. هر برنامه یک شناسهی دستگاه میگیرد که سرور شما برای فرستادن پیام لازم دارد.
در پوش وب، اعلان را سرویس پوش مرورگر به سرویس ورکر سایت شما میرساند. سرویس ورکر اسکریپتی در پسزمینه است که مرورگر نگه میدارد. اگر مرورگر پاک شود، دادههایش پاک شود یا کاربر از مرورگر دیگری استفاده کند، رابطهی شما با آن کاربر قطع میشود.
چون «برنامه» روی گوشی جای ثابتی دارد، آیکون دارد و کاربر آگاهانه نصبش کرده است. «مرورگر» ابزار عمومی است و کاربر ممکن است ده سایت دیگر هم به آن اجازهی اعلان داده باشد. اعلانهای برنامه معمولاً جدیتر گرفته میشوند و اعلانهای سایتها زودتر خاموش میشوند.
جزئیات فنی هر مسیر در پوش نوتیفیکیشن و وب پوش آمده است؛ این صفحه روی تصمیمگیری متمرکز است.
جمع کردن مخاطب یعنی چند نفر در نهایت اعلانهای شما را میگیرند. در این بخش، مسیر کوتاهتر لزوماً مسیر بهتر نیست؛ باید بین تعداد و کیفیت تعادل پیدا کرد.
کاربر فقط یک پنجرهی اجازه میبیند. نه نصب لازم است، نه ثبتنام. برای سایتهای محتوایی و تازهکار این مزیت بزرگی است.
اجازهای که کاربر ناشناس و بیدلیل داده، راحت پس گرفته میشود و شما هم نمیدانید گیرنده چه کسی است.
کسی که برنامه را نصب کرده یک گام جدی برداشته است. معمولاً مشتری فعالتر و حسابدارتر است.
وقتی کاربر وارد حساب شده، پیام شخصی میشود: «سفارش شما» بهجای «یک خبر عمومی».
اگر قاعدهی کلی بخواهید: برای مخاطب تازه و ناشناس، وب راه دسترسی سریعتری است؛ برای مشتری شناختهشده و تکرارشونده، اعلان اپلیکیشن ارتباط عمیقتری میدهد.
هیچکدام تحویل قطعی ندارند، اما نقاط شکستنشان فرق میکند. دانستن این نقاط به شما کمک میکند پیام مهم را روی مسیر مناسبتر بگذارید.
بعضی برندها برنامههای پسزمینه را سختگیرانه محدود میکنند و پیام دیر میرسد. اگر گوشی سرویسهای گوگل نداشته باشد، مسیر معمول پیام هم کار نمیکند.
مرورگر باید فعال یا دستکم قابل بیدار شدن باشد. پاک کردن دادهها یا حذف سایت از تنظیمات، اشتراک را از بین میبرد.
کاربر در هر دو حالت میتواند اعلان را خاموش کند و شما خبردار نمیشوید.
اگر دستگاه مدتی آفلاین بماند، پیام معمولاً منقضی میشود.
اگر نرسیدن یک پیام هزینه دارد، مثل کد تأیید یا هشدار مالی، آن را فقط به اعلان تکیه ندهید و راه دومی هم بگذارید.
در اندروید، هر دو روش بدون مشکل خاصی کار میکنند: برنامه از طریق سرویس پوش سیستمعامل و سایت از طریق مرورگر. در کامپیوتر فقط پوش وب معنی دارد، مگر اینکه نسخهی دسکتاپ برنامهای داشته باشید.
آیفون جای مهمترین تفاوت است. پوش اپلیکیشن به برنامهی نصبشده نیاز دارد. پوش وب هم فقط وقتی کار میکند که کاربر سایت را از منوی اشتراکگذاری به صفحهی اصلی اضافه کرده باشد. بازدیدکنندهی معمولی سافاری اعلان وبسایت نمیگیرد. چون بیشتر کاربران این مرحله را نمیدانند، پیشبینی تعداد مخاطب آیفونی از راه پوش وب باید محتاطانه باشد.
فینگت فعلاً فقط اپ اندروید دارد و برای آیفون برنامهای ارائه نمیدهد؛ پس اگر مخاطب شما عمدتاً آیفوندار است، این نکته را در برنامهریزی لحاظ کنید.
تا اینجا از دید فرستنده نگاه کردیم. اما کاربر هم تفاوت را حس میکند و همین حس تعیین میکند اعلانها را نگه دارد یا خاموش کند. نوتیفیکیشن اپلیکیشن و نوتیفیکیشن وب برای کاربر دو تجربهی متفاوتاند.
آیکون و نام برنامهای که خودش نصب کرده. او میداند فرستنده کیست و میتواند از تنظیمات گوشی، فقط یک دسته از پیامها را قطع کند. به همین دلیل اعتماد بیشتری به این پیامها دارد.
نام سایت و آیکونش را میبیند، اما گاهی یادش نیست کِی و چرا اجازه داده است. اگر پیامها بیربط باشند، سادهترین کار خاموش کردن اعلان همان سایت است و دیگر راه برگشتی نیست مگر اینکه خودش دستی روشن کند.
در هر دو حالت، تنها چیزی که اعلان را زنده نگه میدارد ارزشی است که کاربر از پیام میگیرد. حتی اگر تفاوت پوش اپلیکیشن و وب را کاملاً درست بفهمید، پیام بیربط در هر دو مسیر به خاموش شدن میرسد.
این چند خطا در تصمیمگیری بسیار تکرار میشوند. بیشترشان با کمی پرسش پیشگیری میشوند.
تعداد اشتراکهای وب با تعداد کسانی که واقعاً پیام را میبینند یکی نیست. اشتراکهای باطل و بیتوجه را از آمار جدا کنید.
اگر کاربر بدون پیام هم دلیلی برای نصب برنامه ندارد، خیلیها اجازه نمیدهند یا برنامه را پاک میکنند.
اگر بخش بزرگی از مشتریان شما آیفوندار است و فقط به پوش وب تکیه کنید، شمار زیادی از آنها پیام نمیگیرند.
کاربری که هم اپ دارد و هم اجازهی وب داده، اعلان را دوبار میبیند. بر اساس شناسهی کاربر یکی را انتخاب کنید.
برای کدها و هشدارهای مهم، یک مسیر پشتیبان لازم است؛ مثلاً مقایسهی پوش و پیامک نشان میدهد پیامک کجا هنوز کاربرد دارد.
| امکان | اعلان اپلیکیشن | اعلان وب |
|---|---|---|
| دکمهی عملیاتی در اعلان | معمولاً دارد | در بعضی مرورگرها |
| نمایش تصویر | پشتیبانی عمومی | بسته به مرورگر و سیستمعامل |
| دستهبندی و خاموش کردن جزئی | کانال اعلان در اندروید و تنظیمات برنامه | فقط روشن یا خاموش بودن برای کل سایت |
| نشان عددی روی آیکون | دارد | محدود |
| باز شدن صفحهی مشخص با لمس | بله | بله |
| صدا و لرزش اختصاصی | قابل تنظیم | محدود |
اگر پیامهای شما ساده و کوتاهاند، این تفاوتها مهم نیستند. اگر به تنظیم دقیقتر کاربر و تجربهی غنیتر نیاز دارید، پوش اپلیکیشن انعطاف بیشتری میدهد.
برای پوش وب، یک سایت با HTTPS، یک سرویس ورکر و کد کوچکی برای گرفتن اشتراک کافی است. تیم کوچک هم میتواند در چند روز نسخهی آزمایشی بسازد. هزینهی مستمرش بیشتر نگهداری اشتراکها و رسیدگی به اشتراکهای باطل است.
برای پوش اپلیکیشن باید برنامه داشته باشید. ساخت، آزمایش، انتشار در فروشگاهها و بهروزرسانی مداوم، کار مستمر است. اگر برنامه را برای هدفهای دیگری، مثل خرید یا حساب کاربری، هم میخواهید، پوش یک مزیت اضافه است؛ اما فقط برای فرستادن اعلان معمولاً توجیه کامل ندارد.
اگر برنامهی خودتان را ندارید و نمیخواهید از بازدیدکنندگان ناشناس اجازهی وب بگیرید، میتوانید اعلان را از طریق اپی بفرستید که کاربر خودش نصب کرده است. فینگت دقیقاً اینطور کار میکند؛ توضیحش در بخش آخر آمده است. هزینهی هر مسیر را در ارسال اعلان رایگان هم میتوانید بسنجید.
انتخاب بین پوش اپ و وب را با دو پرسش شروع کنید: مخاطب من کیست و پیام من چهقدر مهم است؟ فهرست زیر این تصمیم را ساده میکند.
نکتهی آخر اینکه این دو انحصاری نیستند. خیلی از کسبوکارها با وب شروع میکنند و وقتی مشتری وفادار پیدا کردند، سراغ برنامه میروند.
فرض کنید فروشگاهی تازه راه افتاده و مشتری وفادار ندارد. وب را انتخاب میکند و بعد از سفارش از خریدار میپرسد میخواهد خبر ارسال را در مرورگر بگیرد یا نه. هزینهی کمی دارد و سریع جواب میدهد.
بعد از چند ماه، بخش بزرگی از فروش از مشتریان تکراری است. اعلانهای وب پراکندهاند چون بسیاری از آنها هر بار با مرورگر یا دستگاه تازه وارد میشوند و شناساییشان سخت است.
فروشگاه برای مشتریان حسابدار یک مسیر مبتنی بر اپ اضافه میکند تا وضعیت سفارش به کاربر شناختهشده برسد. وب برای مخاطب تازه میماند و اپ برای مشتری ثابت.
فینگت نه پوش وب برای بازدیدکنندگان ناشناس است و نه سازندهی اپلیکیشن اختصاصی شما. فینگت یک سرویس ورود بدون رمز عبور و بدون پیامک ورود است. کاربری که با اپ اندرویدی فینگت وارد سایت شما شده، اعلانهای همان سایت را هم در همین اپ میگیرد.
پس از نظر شکل، اعلان فینگت به «پوش اپلیکیشن» نزدیکتر است، اما برنامهی خودتان لازم نیست. هر سایت فقط کاربران خودش را میبیند، پیام تبلیغاتی و کد تخفیف فقط برای کسانی ارسال میشود که برای همان سایت اجازه دادهاند و ارسال همگانی برای همهی کاربران یک سایت روزی حداکثر ده بار است. ارسال اعلان هزینهی هر پیام ندارد.
مرز را روشن بگوییم: اگر میخواهید به هر بازدیدکنندهی ناشناس اعلان مرورگر بفرستید، فینگت این کار را نمیکند و باید سراغ ابزار پوش وب بروید. اگر میخواهید کاربران ورودی سایتتان را خبردار کنید، ارسال اعلان بدون نصب اپلیکیشن و افزونهی ورود وردپرس را ببینید. اپ از صفحهی دانلود در دسترس است.
پوش اپلیکیشن به برنامهی نصبشده میرسد و پوش وب به مرورگر. در نتیجه، اپ معمولاً کاربر شناختهشدهتر و ارتباط پایدارتری دارد و وب ورود سادهتر و بدون نصب دارد.
هیچکدام تحویل قطعی ندارند. معمولاً پوش اپلیکیشن بهخاطر ارتباط دائمی سیستمعامل پایدارتر است، اما بهینهسازی باتری گوشی روی آن اثر میگذارد. پوش وب به وضعیت مرورگر و اشتراک وابسته است.
فقط برای سایتی که کاربر آن را به صفحهی اصلی گوشی اضافه کرده باشد. در سافاری معمولی اعلان وبسایت نمیرسد.
پوش وب معمولاً ارزانتر و سریعتر شروع میشود، چون ساخت برنامه لازم نیست. اگر برنامهای دارید که برای کارهای دیگر ساختهاید، افزودن پوش اپلیکیشن هزینهی کمتری دارد.
بله. خیلی از کسبوکارها با وب شروع میکنند و بعداً برای مشتریان وفادار پوش اپلیکیشن اضافه میکنند. فقط پیامها را تکراری نفرستید تا کاربر یک خبر را دوبار نگیرد.
اعلان فینگت داخل اپ اندرویدی فینگت نمایش داده میشود و فقط به کاربرانی میرسد که با فینگت به سایت شما وصل شدهاند. بازدیدکنندگان ناشناس را شامل نمیشود.
اعلان وب را برای سایتهای اضافهشده به صفحهی اصلی در نظر بگیرید و پیام حیاتی را با راه دیگری، مثل ایمیل یا پیامک، هم پوشش دهید. فینگت فعلاً برنامهی آیفون ندارد.