هفتهی اول: راهاندازی
فرض کنید فروشگاهی افزونهی اعلان وردپرس را نصب میکند، HTTPS را بررسی میکند و دو دسته تعریف میکند: «سفارش من» و «تخفیفها». درخواست اجازه فقط بعد از ثبت سفارش و با یک دکمهی خودش نشان داده میشود.
فعال سازی نوتیفیکیشن سایت چهار کار اصلی دارد: سایت را روی HTTPS ببرید، یک سرویس یا افزونهی اعلان وصل کنید، درخواست اجازه را در جای درست بگذارید و یک اعلان آزمایشی بفرستید. بیشتر سایتهای وردپرسی این مسیر را با یک افزونه در یک بعدازظهر میروند. این صفحه کار را به مرحلههای کوچک تقسیم میکند، نشان میدهد بازدیدکننده در مرورگر چه میبیند و چطور اجازه را برمیدارد، و میگوید اگر مشتریان شما در اپ فینگت هستند، چه راه سادهتری دارید.
فعال سازی نوتیفیکیشن سایت یعنی سایت شما بتواند به مرورگر بازدیدکننده پیام بفرستد، حتی وقتی او سایت را بسته است. مرورگر این کار را فقط وقتی انجام میدهد که بازدیدکننده در پنجرهی «اجازهی نمایش اعلان» روی «اجازه» بزند.
پس دو طرف کار هست. سمت سایت باید گواهی HTTPS، یک اسکریپت پسزمینه و جایی برای ذخیرهی اشتراکها داشته باشد. سمت بازدیدکننده فقط یک کلیک لازم است. وقتی این دو کنار هم قرار گرفتند، نوتیفیکیشن مرورگر کار میکند.
اشتراک یعنی نشانی منحصربهفردی که مرورگر برای هر بازدیدکننده میسازد و سایت باید ذخیره کند. سرویس ورکر هم فایل کوچکی است که مرورگر در پسزمینه نگه میدارد و پیام را نشان میدهد. توضیح کامل این دو در وب پوش آمده و اینجا فقط به کاربردشان میپردازیم.
سایت نمیتواند اجازهی اعلان را «فعال» کند؛ فقط میتواند درخواست بدهد. تصمیم نهایی همیشه با بازدیدکننده است.
برای فعال کردن نوتیفیکیشن وبسایت سه مسیر رایج وجود دارد. انتخاب به این بستگی دارد که برنامهنویس دارید یا نه و میخواهید دادهی مشتریانتان کجا نگه داشته شود.
در وردپرس یا فروشگاهساز، افزونهی اعلان نصب میکنید و تنظیمات را از پنل مدیریت پر میکنید. سریعترین راه و مناسب بیشتر فروشگاههای کوچک است.
یک اسکریپت از سرویس را در سایت میگذارید و پیامها را از پنل سرویس میفرستید. راهاندازی راحت است، ولی اشتراکها نزد شخص ثالث نگه داشته میشوند.
خودتان کلیدها، سرویس ورکر و ذخیرهی اشتراک را مینویسید. کنترل کامل میدهد، ولی زمان و نگهداری میخواهد.
اگر سایتتان وردپرسی است و برنامهنویس ندارید، بیشتر وقتها راه اول کافی است. اگر دادهی مشتری برایتان حساس است یا نیاز خاصی دارید، راه سوم یا انتخاب دقیق سرویس را بررسی کنید؛ معیارهای انتخاب در انتخاب سرویس پوش نوتیفیکیشن آمده است.
این ترتیب برای هر سه مسیر یکی است. فقط جایی که «سرویس» نوشته شده، بسته به راه انتخابی، افزونه یا کد خودتان است.
آدرس سایت باید با https شروع شود و گواهی معتبر باشد. مرورگر روی آدرس ناامن اصلاً درخواست اجازه را نشان نمیدهد. اگر هنوز HTTP است، اول گواهی را فعال کنید.
افزونه، سرویس ابری یا پیادهسازی اختصاصی. این انتخاب بقیهی قدمها را تعیین میکند.
افزونه را نصب و فعال کنید یا اسکریپت سرویس را در قالب بگذارید. مرورگر باید بتواند فایل سرویس ورکر را از ریشهی سایت بخواند.
پیش از پنجرهی مرورگر، یک پیام یا دکمهی خودتان بگذارید که بگوید چه نوع اعلانی میفرستید.
مثلاً «وضعیت سفارش» جدا از «تخفیفها». این کار بعداً اجازه میدهد پیام درست به آدم درست برسد.
با یک مرورگر خودتان اجازه بدهید، اعلان آزمایشی بفرستید و لمس آن را بررسی کنید.
پس از انتشار، تعداد اجازهها و تعداد خاموشکردنها را هفتگی ببینید و متن درخواست را اصلاح کنید.
افزونه نوتیفیکیشن وردپرس سادهترین راه برای شروع است، اما همهی افزونهها یکی نیستند. قبل از نصب، چند چیز را روی صفحهی افزونه و مستندات آن بخوانید.
بعد از نصب، حتماً با یک سایت آزمایشی یا در ساعت کمترافیک امتحان کنید. افزونهای که اسکریپت سنگین به صفحه اضافه کند، سرعت سایت را کم میکند. اگر فروشگاه ووکامرسی دارید، پیامهای سفارش را همانجا با اعلان سفارش ووکامرس هم مرور کنید.
افزونهی اعلان به پایگاهداده و فایلهای سایت دسترسی دارد. فقط از منبع رسمی دانلود کنید و کلید خصوصی سرور را هیچوقت در قالب یا صفحهی عمومی نگذارید.
نوتیفیکیشن مرورگر در سمت کاربر هم تنظیمات دارد. شناختن آنها به دو دلیل مهم است: میتوانید به پشتیبانی بگویید به مشتری چه جوابی بدهد، و میفهمید چرا بعضی کاربران اعلان نمیگیرند.
مرورگر معمولاً در نوار آدرس یا بالای صفحه میپرسد: «این سایت میخواهد اعلان بفرستد». سه جواب ممکن است: اجازه، مسدود کردن یا بستن پنجره بدون جواب. با مسدود کردن، سایت دیگر نمیتواند همان درخواست را تکرار کند.
در بیشتر مرورگرها، کاربر باید روی قفل یا آیکون کنار نشانی سایت بزند، به بخش تنظیمات سایت برود و گزینهی اعلانها را از «مسدود» به «اجازه» تغییر دهد. نام دقیق منو در هر مرورگر و نسخه فرق دارد؛ پس در پیام پشتیبانی همین مسیر کلی را بنویسید و نه یک نام ثابت.
همان منو و همان گزینه، این بار به سمت «مسدود». شما هم بهتر است در تنظیمات حساب کاربر، یک سوییچ ساده برای هر دسته از پیامها بگذارید تا لازم نباشد سراغ تنظیمات مرورگر برود.
اگر کاربری میگوید «اعلان نمیگیرم»، اول بپرسید در تنظیمات سایت داخل مرورگرش اجازه روشن است یا نه.
اعلان مرورگر بدون اجازه کاری نمیکند، و بیشتر بازدیدکنندگان در ثانیهی اول «نه» میگویند. پس این بخش از خود فعال سازی مهمتر است. این نکتهها را رعایت کنید:
اگر بعد از فعالسازی هیچ اعلانی نرسید، معمولاً یکی از این پنج مورد است. از اولی شروع کنید.
یا HTTPS درست نیست یا قبلاً در همان مرورگر مسدود شده است. با یک پنجرهی ناشناس یا مرورگر دیگر امتحان کنید.
ببینید اشتراک روی سرور ذخیره شده یا نه. اگر ذخیره نشده، فراخوان ذخیره یا مسیر API خطا دارد.
نشانی مقصد را در پیام بررسی کنید و ببینید کامل و با https نوشته شده یا نه.
پشتیبانی هر مرورگر فرق دارد؛ حتماً یک مرورگر دوم و یک گوشی هم امتحان کنید.
در آیفون، اعلان وب فقط وقتی کار میکند که کاربر سایت را به صفحهی اصلی گوشی اضافه کرده باشد. این محدودیت سیستمعامل است.
برای فهرست کاملتر علتهای نرسیدن، به صفحهی مشکل ارسال پوش نوتیفیکیشن هم مراجعه کنید.
فرض کنید فروشگاهی افزونهی اعلان وردپرس را نصب میکند، HTTPS را بررسی میکند و دو دسته تعریف میکند: «سفارش من» و «تخفیفها». درخواست اجازه فقط بعد از ثبت سفارش و با یک دکمهی خودش نشان داده میشود.
صاحب فروشگاه میبیند بیشتر کسانی که اجازه دادهاند، فقط دستهی «سفارش من» را روشن کردهاند. پس پیام تبلیغاتی را کم و کوتاه نگه میدارد و بهجای ارسال روزانه، فقط برای تخفیفهای مهم میفرستد.
در این مثال، فعال سازی خودش مشکل نبود؛ نحوهی پرسیدن اجازه و دستهبندی پیامها تعیین کرد کاربر اعلانها را نگه دارد یا خاموش کند. عددها در این مثال فرضیاند و بسته به سایت فرق میکنند.
فینگت اعلان مرورگر برای بازدیدکنندگان ناشناس سایت شما ارائه نمیدهد. این را روشن بدانید تا انتظار اشتباه نداشته باشید. آنچه فینگت دارد، اعلان برای کاربران اندرویدی است که خودشان با اپ فینگت به سایت شما وصل شدهاند.
اگر سایتتان را در پنل فینگت ثبت کنید و دکمهی ورود را اضافه کنید، کاربرانی که از آن وارد میشوند بهصورت خودکار قابل اعلاناند. لازم نیست سرویس ورکر بنویسید، کلید بسازید یا از کاربر در مرورگر اجازه بگیرید؛ اجازهی تبلیغاتی در خود اپ و جداگانه برای هر سایت گرفته میشود. ارسال از پنل یا API انجام میشود و هزینهی هر پیام ندارد.
پس بسته به مخاطب، دو راه کنار هم کار میکنند: افزونهی اعلان مرورگر برای بازدیدکنندهی عمومی و اعلان فینگت برای مشتری وصلشده. مقایسهی هزینهی این راهها در ارسال اعلان رایگان است و ساختار ورود در افزونهی ورود وردپرس توضیح داده شده است. برای شروع هم از صفحهی دانلود اپ را ببینید.
فعال سازی نوتیفیکیشن سایت پایان کار نیست. اگر چند شاخص ساده را هفتگی نگاه نکنید، نمیفهمید اعلانها کمکی کردهاند یا کاربران را فراری دادهاند.
از هر صد نفری که درخواست را دیدند، چند نفر اجازه دادند. اگر پایین است، متن یا زمان درخواست را عوض کنید، نه مرورگر را مقصر بدانید.
چند نفر اعلان را باز کردند. اعلانی که لمس نمیشود یا عنوان بدی دارد یا مربوط به سلیقهی کاربر نیست.
اگر بعد از هر پیام تبلیغاتی تعداد کسانی که اعلان را خاموش میکنند بالا میرود، تعداد یا نوع پیام را کم کنید.
بخشی از اشتراکها با گذشت زمان باطل میشود. اگر سرور خطای سرویس را بخواند و حذفشان کند، آمار شما واقعیتر است.
سه عدد اول را کنار هم بگذارید و هر بار فقط یک چیز را عوض کنید؛ مثلاً فقط متن درخواست یا فقط ساعت ارسال. اگر چند چیز را همزمان عوض کنید، نمیفهمید کدام اثر داشت.
اعلان مرورگر روی صفحهی دستگاه مینشیند، حتی وقتی سایت بسته است. پیام داخل صفحه فقط وقتی دیده میشود که کاربر سایت را باز کرده باشد. هر دو لازماند و کار یکدیگر را نمیکنند.
وقتی پیام زماندار است و کاربر باید حتی بیرون از سایت خبردار شود: ارسال سفارش، پاسخ پشتیبانی یا شروع یک رویداد. اینجا اعلان مرورگر یک مزیت واقعی دارد.
برای اطلاعرسانیهایی که فقط هنگام حضور کاربر معنا دارند: معرفی یک ویژگی تازه، یادآوری تکمیل پروفایل یا تخفیف مخصوص صفحهی خرید. اگر همهی اینها را به اعلان مرورگر بسپارید، کاربر زود خسته میشود و اجازه را پس میگیرد.
یک قاعدهی ساده: اگر پیام بدون حضور کاربر هم ارزش دارد، اعلان بفرستید؛ اگر فقط وقتی کاربر آنجاست ارزش دارد، داخل صفحه نشانش دهید. برای مقایسهی اعلان با کانالهای دیگر، تفاوت پوش نوتیفیکیشن و پیامک مفید است.
اشتراک مرورگر وقتی کنار حساب کاربر ذخیره شود، دادهی شخصی حساب میشود. این قواعد کمهزینه جلوی مشکل را میگیرند.
مطالب بیشتر دربارهی نگهداری دادههای کاربران در حریم خصوصی فینگت آمده است؛ آنچه برای سایت خودتان لازم است باید جداگانه بسنجید.
با افزونه یا سرویس آماده، اغلب چند ساعت. بیشتر وقت صرف تنظیم متن درخواست اجازه، دستهبندی پیامها و آزمایش روی چند مرورگر میشود. پیادهسازی اختصاصی بیشتر زمان میخواهد.
بله. مرورگرها فقط روی آدرس امن اجازه میدهند سرویس ورکر ثبت شود و درخواست اجازه نشان داده شود. استثنا فقط لوکالهاست در زمان توسعه است.
در اندروید با مرورگرهای پشتیبان، بله. در آیفون فقط وقتی سایت به صفحهی اصلی گوشی اضافه شده باشد. این قاعدهی سیستمعامل است و سایت نمیتواند عوضش کند.
سایت نمیتواند دوباره همان پنجره را نشان دهد. کاربر باید از تنظیمات سایت در مرورگرش اجازه را دستی روشن کند. میتوانید یک راهنمای کوتاه برای این حالت در سایت بگذارید.
هر افزونه سطح تازهای برای حمله باز میکند. فقط از منبع رسمی نصب کنید، افزونه را بروز نگه دارید و کلید خصوصی را هرگز در بخش عمومی سایت قرار ندهید.
فقط برای کاربران وصلشده. فینگت اعلان مرورگر برای بازدیدکنندهی ناشناس ندارد؛ اعلانهای آن در اپ اندرویدی فینگت نمایش داده میشوند و بدون هزینهی هر پیام فرستاده میشوند.
پیامهای کوتاه و مفید برای خود کاربر: وضعیت سفارش، یادآوری، پاسخ پشتیبانی و محتوای تازهای که کاربر دنبال میکند. پیامهای طولانی و مهم مثل فاکتور را در کانال دیگری هم نگه دارید.