وضعیت اول
سرویس فرضی نوبتدهی فقط ورود با گوگل دارد. کاربران زیادی از گوشی میآیند، ولی بخشی از آنها ایمیل را به یاد ندارند یا صفحهی گوگل برایشان باز نمیشود. پشتیبانی هر روز پیام میگیرد که «نمیتوانم وارد شوم».
برای بیشتر سایتهای ایرانی، ورود با گوگل یا شماره موبایل یک انتخاب یکطرفه نیست؛ ولی اگر باید یکی را اول بگذارید، شمارهی موبایل معمولاً انتخاب مطمئنتری است. دلیلش سه چیز است: همهی کاربران شماره دارند، سایت به شماره برای ارسال و پیگیری نیاز دارد و دسترسی به سرویسهای گوگل برای بعضی کاربران ایرانی همیشه یکدست نیست. در این صفحه دو روش را از زاویهی کاربر و صاحب سایت کنار هم میگذاریم، میگوییم هر کدام چه اطلاعاتی به سایت میدهد و در پایان یک قاعدهی ساده برای انتخاب و چیدن دکمهها پیشنهاد میکنیم.
اگر مخاطب شما ایرانی است و به شمارهی تماس او نیاز دارید، ورود با گوگل یا شماره موبایل را اینطور تصمیم بگیرید: شمارهی موبایل را روش اصلی کنید و گوگل را فقط وقتی اضافه کنید که کاربران شما واقعاً با حساب گوگل کار میکنند. اگر مخاطبتان بینالمللی است یا سایتتان ابزار کاری است، ورود با گوگل جای محکمتری دارد.
در ورود با گوگل یا شماره موبایل، هر دو روش یک کار را انجام میدهند: به سایت میگویند «این آدم همان کسی است که ادعا میکند». فرقشان در این است که هویت را از کجا میآورند. در ورود با اکانت گوگل، هویت از یک شرکت خارجی میآید و پایهاش ایمیل است. در ورود با موبایل، هویت از سیمکارت میآید و پایهاش شماره است.
گوگل میگوید «این ایمیل را میشناسم»؛ ورود با موبایل میگوید «این شماره دست همین آدم است». برای فروشگاهی که باید کالا بفرستد، جملهی دوم به کار میآید. برای سایتی که فقط باید حساب بسازد، جملهی اول هم کافی است.
قاعدهی سرانگشتی: هر چقدر سایت شما بعد از ورود بیشتر به تماس، ارسال یا پیامک نیاز دارد، شمارهی موبایل مهمتر میشود؛ هر چقدر بیشتر ابزار یا محتوای بیتماس باشد، ورود با گوگل بهتر جواب میدهد.
| معیار | ورود با گوگل | ورود با موبایل (کد پیامکی) | تأیید روی گوشی (فینگت) |
|---|---|---|---|
| کار کاربر | انتخاب حساب و یک لمس، اگر قبلاً وارد گوگل باشد | تایپ شماره، صبر برای پیامک، تایپ کد | زدن دکمه و یک تأیید در اپ |
| اطلاعاتی که به سایت میرسد | نام و ایمیل | فقط شماره | نام، شمارهی تأییدشده و شناسهی ثابت |
| شمارهی موبایل کاربر | همراه نمیآید | همان چیزی است که تأیید میشود | تأییدشده میآید |
| وابستگی | دسترسی کاربر به سرویسهای گوگل | رسیدن پیامک از اپراتور | نصب اپ روی اندروید |
| هزینهی هر ورود برای سایت | ندارد | هزینهی یک پیامک | رایگان |
| اگر کاربر حساب گوگل ندارد | راه ندارد | مشکلی ندارد | مشکلی ندارد |
| اگر کاربر فیلتر یا قطعی دارد | ممکن است ناموفق بماند | معمولاً کار میکند | به اینترنت گوشی نیاز دارد |
ستون آخر یک گزینهی مستقل نیست که همهچیز را حل کند؛ فقط نشان میدهد وقتی هویت از اپی بیاید که شماره را از قبل تأیید کرده، چند مشکل هر دو روش دیگر کم میشود. جزئیات خود ورود پیامکی را در صفحهی ورود با پیامک و سازوکار شمارهمحور را در ورود با شماره موبایل بخوانید.
نکتهی اصلی این است: ورود با گوگل فقط وقتی کار میکند که مرورگر کاربر بتواند به صفحهی ورود گوگل برسد و جواب را برگرداند. برای بعضی کاربران ایرانی و در بعضی شبکهها و زمانها، دسترسی به سرویسهای گوگل محدود یا ناپایدار است. ما دربارهی میزان این مشکل عددی نمیدهیم، چون به اپراتور، شهر و زمان بستگی دارد؛ ولی کافی است بدانید که چنین کاربری هیچ راهی برای ورود نخواهد داشت، مگر اینکه روش دیگری کنارش باشد.
برای سایتی که ورودش فقط روی این یک دکمه تکیه دارد، هر قطعی یا کندی مسیر، مستقیم به کاربر از دست رفته تبدیل میشود. از این بابت لازم نیست به گوگل ایراد بگیرید؛ مسئله این است که کنترل این مسیر دست شما و کاربر نیست.
حتی اگر دسترسی باشد، همهی کاربران یک حساب گوگل آمادهی استفاده ندارند. کسی که با گوشی اندروید کار میکند معمولاً حساب دارد، اما روی کامپیوتر اداره یا کافینت ممکن است وارد حساب نباشد و مجبور شود رمز گوگلش را آنجا تایپ کند. بسیاری از کاربران هم از ایمیل کم استفاده میکنند و ایمیلی را که ساختهاند به یاد ندارند.
ارزیابی صادقانه این است: ورود با گوگل برای کاربر ایرانی مفید است، ولی تنها راه ورود قرار دادنش ریسک است. اگر آن را اضافه میکنید، یک راه مستقل از آن هم بگذارید.
پیش از هر انتخابی ببینید بعد از ورود چه اطلاعاتی لازم دارید. فهرست زیر فقط دربارهی نیازهای رایج است و ممکن است سایت شما چیز دیگری بخواهد.
لاگین با گوگل ایمیل را میدهد. ایمیل برای خبرنامه یا فاکتور مفید است، ولی ارسال کالا و پیگیری تلفنی با آن انجام نمیشود.
نامی که کاربر در حساب گوگلش گذاشته به سایت میرسد. ممکن است نام واقعی نباشد و برای ارسال بسته کافی نیست.
در ورود با اکانت گوگل شمارهی کاربر بهطور معمول به سایت داده نمیشود. اگر شماره لازم دارید، باید جداگانه بپرسید و تأیید کنید.
ایمیل تأییدشده به این معنا نیست که شمارهی کاربر درست است. برای پیک و پشتیبانی، شمارهی تأییدشده ارزش بیشتری دارد.
گوگل شناسهی ثابتی برای حساب میدهد، ولی کاربر ممکن است بعداً ایمیلش را عوض کند و حسابها دوتا شوند.
برای فرستادن پیام بعد از ثبتنام باید کانال جداگانهای مثل ایمیل داشته باشید؛ ورود با گوگل بهتنهایی کانال ارتباطی نمیسازد.
نتیجهی عملی دربارهی ورود گوگل یا شماره موبایل: اگر سایت شما بعد از ورود به شمارهی تماس نیاز دارد، ورود با گوگل در بهترین حالت یک مرحلهی دیگر (پرسیدن و تأیید شماره) به مسیر اضافه میکند؛ یعنی اصطکاکی که میخواستید حذف کنید برمیگردد.
ورود با موبایل برای کاربر ایرانی آشناست. همه سر اینترنت بانک و کد پیامکی را دیدهاند و کسی از پرسیدن شماره تعجب نمیکند. شماره را از حفظ میدانند و نیازی به یادآوری رمز یا ایمیل نیست.
پس ورود با موبایل لزوماً بیعیب نیست؛ فقط عیبهایش با نیاز ایرانی جورتر است. اگر هزینهی کد برایتان مهم است، کم کردن هزینهی کد تایید و جایگزین پیامک برای ورود را ببینید.
تصمیم درست به نوع سایت و مخاطب شما بستگی دارد. دو ستون زیر دو موقعیت رایج را از هم جدا میکند.
اگر سایتتان وردپرسی است و میخواهید ورود گوگل را اضافه کنید، مراحل فنی را در ورود با گوگل در وردپرس ببینید. اگر هنوز بین رمز و موبایل مردد هستید، ورود با رمز یا موبایل همین مقایسه را برای رمز عبور انجام داده است.
خیلی از سایتها بهجای انتخاب، هر دو را کنار هم میگذارند. اگر این کار را درست انجام ندهید، صفحهی ورود شلوغ میشود و کاربر حیران میماند. این فهرست را مبنا بگیرید.
بیشتر از دو یا سه روش روی یک صفحه معمولاً کمکی نمیکند. در ورود با گوگل یا شماره موبایل هم همین قاعده صدق میکند. بهجای آن، روشهایی را انتخاب کنید که واقعاً کاربران شما استفاده میکنند و با آمار خود سایت بسنجید.
بین این دو روش یک راه سوم هم هست: ورود با موبایل که شمارهاش را اپ از قبل تأیید کرده است. در فینگت کاربر یک بار اپ را نصب میکند و شمارهاش را با پیامک تأیید میکند. از آن به بعد، ورود به هر سایت متصل فقط یک تأیید روی گوشی است.
در عمل اینطور کار میکند: دکمهی «ورود با فینگت» کاربر را به صفحهی فینگت میبرد. پشت کامپیوتر یک QR میبیند و با اپ اسکن میکند؛ روی گوشی دکمهی باز کردن اپ را میبیند. در اپ، نام سایت و اطلاعاتی که به آن داده میشود نشان داده میشود. بعد از تأیید، مرورگر به سایت شما برمیگردد و سرور شما نام، شمارهی تأییدشده و شناسهی ثابت کاربر را میگیرد.
محدودیت را هم بدانید: اپ فینگت فعلاً فقط برای اندروید است. پس این روش کنار روشهای دیگر قرار میگیرد، نه جای همهی آنها. نگاه کلیتر به این مدل در ورود بدون رمز عبور و ورود با QR کد آمده است.
سایتی که تنها روی ورود با گوگل ساخته شده، کاربری را که دسترسی یا حساب ندارد بیرون میگذارد. حداقل یک راه مستقل کنار آن بگذارید.
مهم این است که کاربران شما چه میکنند، نه اینکه تیم کدام را راحتتر پیاده میکند. پیش از انتخاب، چند کاربر واقعی را ببینید که چطور وارد سایت میشوند.
کاربری که با گوگل آمده، شمارهای را که بعداً برایتان تایپ میکند ممکن است اشتباه یا مال شخص دیگری باشد. بدون تأیید روی آن حساب نکنید.
اگر کاربر با دو روش بیاید و حسابها به هم وصل نشوند، تاریخچهی سفارشهایش دو تکه میشود و پشتیبانی هم گیج میشود.
ورود پیامکی با رشد سایت گران میشود. هزینه را حساب کنید: تعداد ورود در ماه ضربدر هزینهی یک پیامک؛ عدد واقعی پنل پیامکی خودتان را جای هزینه بگذارید.
هر دکمهی اضافه یک تصمیم تازه است. روشهایی که کاربران شما استفاده نمیکنند فقط سر و صدا میسازند.
این روایت فرضی است و فقط برای نشان دادن ترتیب فکر کردن نوشته شده است.
سرویس فرضی نوبتدهی فقط ورود با گوگل دارد. کاربران زیادی از گوشی میآیند، ولی بخشی از آنها ایمیل را به یاد ندارند یا صفحهی گوگل برایشان باز نمیشود. پشتیبانی هر روز پیام میگیرد که «نمیتوانم وارد شوم».
نوبت باید با شمارهی بیمار تأیید شود، ولی شمارهای که کاربر بعد از ورود تایپ میکند همیشه درست نیست. یادآوری نوبت به شمارهی اشتباه میرود.
مدیر سرویس شمارهی موبایل را روش اصلی میکند و ورود با گوگل را کنارش بهعنوان گزینهی دوم نگه میدارد. کاربران گوگلی بعد از ورود شمارهشان را تأیید میکنند و حسابها با شماره به هم وصل میشوند.
او قبل و بعد را میسنجد: تعداد پیامهای «نمیتوانم وارد شوم»، سهم نوبتهایی که یادآوریشان به مقصد نرسیده و تعداد حسابهای دوتا. هر تغییری که اثر روشنی نداشته باشد کنار گذاشته میشود.
اگر در بحث ورود با گوگل یا شماره موبایل، شمارهی موبایل را برگزیدهاید تا نقش اصلی را داشته باشد و نمیخواهید برای هر ورود پیامک بدهید، فینگت مسیر کوتاهی دارد.
در پنل سرویسدهندگان ثبتنام میکنید؛ ورود به خود پنل هم با فینگت است و کارت بانکی نمیخواهد.
دامنه را اضافه میکنید. در وردپرس، افزونه خودش درخواست تأیید را جواب میدهد؛ در سایتهای دیگر یک فایل متنی در ریشهی سایت لازم است. هر دامنه فقط به یک حساب تعلق میگیرد.
آدرسی را که کاربر بعد از تأیید به آن برمیگردد در پنل ثبت میکنید و کلید سایت را برمیدارید.
در ووکامرس دکمه خودکار در فرم ورود ظاهر میشود و با شورتکد، ابزارک یا ویجت المنتور هر جای دیگر هم میرود. در سایتهای دیگر یک لینک به صفحهی ورود فینگت و یک درخواست سمت سرور کافی است.
دکمه را کنار روش فعلی بگذارید. کاربری که اپ ندارد مثل قبل با گوگل یا پیامک وارد شود.
جزئیات نصب روی وردپرس در ورود با شماره موبایل وردپرس و مقایسهی روشهای ورود فروشگاه در بهترین روش ورود برای فروشگاه آمده است. اپ را از صفحهی دانلود میگیرید و دربارهی نگهداری اطلاعات در حریم خصوصی بخوانید.
برای بیشتر فروشگاهها و سرویسهای ایرانی، ورود با موبایل مناسبتر است، چون شمارهی کاربر را میدهد و به دسترسی گوگل وابسته نیست. ورود با گوگل برای ابزارهای کاری یا مخاطب بینالمللی جای بهتری دارد. معمولاً هر دو را کنار هم میگذارند.
به شبکه، اپراتور و زمان بستگی دارد. برای بعضی کاربران بیمشکل است و برای بعضی کند یا ناموفق. به همین دلیل بهتر است گوگل تنها راه ورود سایت شما نباشد و یک راه مستقل کنارش وجود داشته باشد.
بهطور معمول نه؛ نام و ایمیل میرسد. اگر شماره لازم دارید، باید جداگانه بپرسید و با کد یا روش دیگری تأییدش کنید.
بله و بسیاری از سایتها همین کار را میکنند. فقط باید حسابها را با شماره یا ایمیل به هم وصل کنید تا یک نفر دو حساب نگیرد، و یک روش را اصلی و بزرگتر نشان دهید.
بله. در فینگت شمارهی کاربر یک بار هنگام نصب اپ با پیامک تأیید میشود و بعد از آن هر ورود به سایتهای متصل فقط یک تأیید روی گوشی است؛ برای هر ورود پیامک ارسال نمیشود.
اپ فینگت فعلاً فقط برای اندروید منتشر شده است. کاربران آیفون باید از روش دیگری که روی سایت فعال کردهاید، مثل کد پیامکی یا گوگل، استفاده کنند.
ثبتنام در پنل، اتصال سایت و ورود و ثبتنام نامحدود کاربران رایگان است و برای هر ورود پیامکی فرستاده نمیشود.